زمینه و هدف: نگرش مثبت نسبت به آمادگی جسمانی در پرستاران با بهبود عزت نفس، کاهش فرسودگی شغلی و بهبود کیفیت کاری مرتبط است و باعث کاهش عوامل استرس زا در محیط کار می گردد. هدف پژوهش حاضر بررسی آگاهی و نگرش پرستاران بیمارستان زارع ساری نسبت به آمادگی جسمانی خویش در سال 1394 بود. مواد و روش ها: این پژوهش یک تحقیق توصیفی مقطعی است. نمونه پژوهش در این مطالعه کلیه پرستاران شاغل در بیمارستان زارع ساری بودند که به روش تمام سرشماری وارد مطالعه شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی و پرسشنامه خود پنداره بدنی PSDQ استفاده شد. دادههای پژوهش با نرم افزار SPSS 20 و با استفاده از روش های آماری توصیفی و روش آماری استنباطی کای اسکوئر و آزمون دقیق فیشر تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: 34% پرستاران نگرش خوب، 59/4% نگرش متوسط و 6/6% نگرش ضعیف نسبت به آمادگی جسمانی خود داشتند. بین نگرش پرستاران مرد و زن نسبت به آمادگی جسمانی تفاوت معناداری یافت نشد. از این حیث تنها در خرده مقیاس فعالیت بدنی بین نگرش پرستاران مرد و زن تفاوت معنی داری وجود داشت (0/003=p). همچنین بین نگرش نسبت به آمادگی جسمانی پرستاران با سابقه کاری و گروه های سنی متفاوت، تفاوت آماری معنی داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: به طور کلی نگرش شرکت کنندگان در حد متوسط ارزیابی شد. با توجه به نقش ویژه پرستاران در سیستم بهداشتی-درمانی کشور می توان با فراهم آوردن امکانات لازم و تشویق پرستاران به شرکت در فعالیت های بدنی زمینه ی رشد و بهبود سلامت جسم و روح آنان را فراهم آورد.

هدف این پژوهش عبارت است از تعیین نیمرخ آمادگی جسمانی بازیکنان زبده فوتبال ایران. بدین منظور 40 بازیکن زبده لیگ برتر فوتبال ایران (سن 24.92±3.64 سال، وزن 78.24±4.89 کیلوگرم، قد 179.07±4.90 سانتی متر) انتخاب شدند. شاخص های ترکیب بدنی شامل وزن، BMI، درصد چربی، و WHR با استفاده از دستگاه تجزیه و تحلیل ترکیبات بدنی اندازه گیری شد. شاخص های آمادگی جسمانی شامل انعطاف پذیری با استفاده از آزمون خمش به جلو، سرعت با استفاده از آزمون 40 یارد، چابکی با استفاده از آزمون ایلینویز، و توان بی هوازی با استفاده از دستگاه ارگوجامپ پس از پایان نیم فصل اول لیگ سنجش شدند. توان هوازی با استفاده از دستگاه تجزیه و تحلیل گازهای تنفسی (k4b2) اندازه گیری شد. نتایج این تحقیق نشان داد میانگین درصد چربی 13.93±2.63، 24.28±1.26BMI کیلوگرم بر مترمربع، 0.81±0.002WHR، انعطاف پذیری 35.02±5.36 سانتی متر، رکورد سرعت در 40 یارد 4.91±0.16 ثانیه، چابکی 16.29±0.57 ثانیه، توان بی هوازی 49.12±6.01 وات به ازای هر کیلوگرم وزن بدن،  46.29±4.30 Vo2max میلی لیتر بر کیلوگرم وزن بدن در دقیقه بود. به طور کلی، به نظر می رسد میانگین درصد چربی بازیکنان زبده ایران (13.93 درصد) بالاتر از استانداردهای بین المللی است و انعطاف پذیری آن ها در حد مطلوبی قرار دارد. میانگین کل توان هوازی بازیکنان زبده ایران حتی در مقایسه پست های بازی پایین تر از بازیکنان زبده سایر کشورهاست. در مورد توان بی هوازی، شاخص سرعت و چابکی نیز در پست های مختلف بازی تفاوت معناداری نداشت.

کراس فیت یک برنامه تمرینی است که به منظور ایجاد آمادگی جسمانی بصورت عمومی و فراگیر طراحی شده است که این تمرینات باعث بهبود در هر 10 عرصه تناسب اندام از جمله استقامت قلبی-عروقی و تنفسی، استقامت و قدرت عضلانی، توان، انعطاف پذیری، سرعت، هماهنگی و چابکی می شود. این امر به ویژه برای جمعیت نظامی حائز اهمیت است که برای پاسخگویی به ماموریت های خاص شغلی و جنگی باید از آمادگی بدنی برتر برخوردار باشند. یافته ها نشان می دهد تمرینات کراس فیت و سایر برنامه های آمادگی جسمانی، ارتش ایالت متحده را با موقعیت های بی نظیری برای بهبود سطوح آمادگی جسمانی سربازان مواجه کرده است و همچنین موجب یک پاسخ تمرینی حاد قلبی-عروقی و افزایش قابل توجهی در میزان آمادگی (یعنی عملکرد هوازی و بی هوازی) می شود. پژوهش ها نشان داده است تمرینات کراس فیت باعث افزایش معنادار در محتوای موادمعدنی استخوان پاها و تنه مردان و زنان شده است. نتایج مطالعات محدود در زمینه تمرین کراس فیت نشان می دهد که این فعالیت ورزشی موجب توسعه آمادگی جسمانی افراد شرکت کننده می شود. با توجه به مستندات موجود در صورتی که تمرین کراس فیت با شدت، مدت و نظارت مناسب صورت گیرد، تغییرات فیزیولوژیکی آن می تواند کمک کننده توان رزم نیروهای نظامی باشد. با توجه به مطالعات انجام شده رژیم های غذایی کربوهیدراتی اهمیت ویژه ای پیدا می کنند، تمرین کراس فیت همراه با رژیم های غذایی کم کربوهیدرات منجر به کاهش توده چربی بدن و رژیم های پر کربوهیدرات منجر به عملکرد بهتر می شود. مطالعات نشان داده اند فعالیت ورزشی کراس فیت با ایجاد انگیزه-های ذاتی موجب بهبود حس لذت بردن از فعالیت ورزشی، احساس رضایت، انگیزه و بهبود خلق و خو و کاهش تنش همراه است. آسیب های ناشی از فعالیت ورزشی کراس فیت دارای نیم رخی مشابه و یا حتی پایین تر از سایر رشته های ورزشی است، و سبب بهبود آمادگی جسمانی کلی مشابه و یا حتی بهتر از تمرین های سنتی مانند دویدن مسافت های طولانی و تمرین قدرتی می شود. لذا باتوجه به مطالعات موجود می توان عنوان کرد تمرین کراس فیت در کنار سایر برنامه های آمادگی-جسمانی کمک کننده توان رزم نیروهای نظامی است، اما همچنان در این زمینه نیاز به انجام مطالعات بیشتر احساس می شود.

کودکان با مشکل یادگیری نسبت به همسالانشان تمایل کمتری به فعالیت های جسمانی دارند که درنتیجه آن ممکن است سطح آمادگی جسمانی شان کاهش یابد. هدف از تحقیق حاضر، برآورد آمادگی جسمانی در کودکان مبتلا به ACLD بود. در این مطالعه 50 کودک پسر با ACLD با میانگین سنی 10.5 سال با 50 کودک دیگر به عنوان گروه کنترل مقایسه شدند. به منظور شناسایی کودکان با اختلال یادگیری، از آزمون اختلال های یادگیری مایکل باست که در ایران روایی آزمون 87% و اعتبار آزمون از طریق محاسبه آلفای کرونباخ برابر 99% به دست آمده است، استفاده شد. برای سنجش آمادگی جسمانی نیز از آزمون استاندارد ایفرد استفاده شد. نتایج تحلیل آماری با استفاده از آزمون t مستقل نشان داد که نمره های آزمودنی ها در گروه کودکان ACLD در شاخص های استقامت قلبی - عروقی، انعطاف پذیری، استقامت و قدرت از گروه کنترل در سطح معنی داری (P<0.05) کمتر است. همچنین گروه کودکان ACLD شاخص توده بدنی بالاتری داشتند. ازن یافته ها مربیان و مسوولان ذی ربط برای کار حرفه ای در زمینه سلامتی کودکان با اختلال یادگیری را الزام آور و توجه به آمادگی جسمانی و نقش آن در سلامت روحی و جسمی را متجلی می سازد.

زمینه و هدف: تعیین و ارزیابی وضعیت موجود آمادگی جسمانی نیروها امری مهم است چرا که به دنبال آن برنامه ریزی دقیق برای توسعه عوامل آمادگی جسمانی، ارتقاء سبک زندگی سالم و ارائه خدمات مطلوب در حیطه وظایف محوله می تواند محقق شود. بنابراین هدف پژوهش حاضر بررسی سطح آمادگی جسمانی دانشجویان دختر بورسیه در یک مرکز پزشکی-نظامی بود. روش ها: در این مطالعه توصیفی مقطعی، تعداد 75 نفر دانشجوی دختر بورسیه یک مرکز پزشکی-نظامی به عنوان نمونه آماری شرکت داشتند. پس از ارزیابی پزشکی، پرسشنامه تندرستی و فعالیت بدنی و تاریخچه پزشکی توسط آزمودنی ها تکمیل گردید. آزمون های آنتروپومتریکی (قد، وزن و شاخص توده بدن) و آمادگی جسمانی شامل ترکیب بدن (دستگاه سنجش ترکیب بدن)، استقامت عضلانی میان تنه (آزمون دراز و نشست) و بالاتنه (آزمون شنای روی دست)، انعطاف پذیری (آزمون نشستن و رساندن دست ها)، استقامت قلبی-عروقی (آزمون شاتل ران) و چابکی (آزمون 9×4) توسط متخصصان تربیت بدنی گرفته شد. یافته ها: شاخص توده بدن 21/84کیلوگرم در متر مربع و میزان درصد چربی 0428 بود. تعداد دراز و نشست و شنای روی دست به ترتیب 40 و 29/74تکرار بود. میانگین رکورد انعطاف پذیری 35/62سانتیمتر، استقامت قلبی-عروقی 25/34میلی لیتر در کیلوگرم در دقیقه و زمان اجرای آزمون چابکی 9×4 آزمودنی ها 12/20ثانیه بدست آمد. نتیجه گیری: در دانشجویان دختر مورد مطالعه، شاخص توده بدن در دامنه طبیعی قرار دارد، امّا درصد چربی بدن این افراد در وضعیت بسیار بد قرار داشت. رکورد عوامل استقامت قلبی-تنفسی، انعطاف-پذیری و چابکی آزمودنی ها ضعیف می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر سن بر سازگاری های جسمانی ناشی از تمرینات آمادگی جسمانی از کودکی تا جوانی بود. آمادگی فیزیولوژیک و عملکرد حرکتی بین افراد در دامنه های سنی مختلف متفاوت است، اما اینکه آیا تفاوت های کمی در سازگاری به تمرینات آمادگی جسمانی بین کودکان، نوجوانان و جوانان وجود دارد یا خیر، مشخص نشده است. لذا تحقیق حاضر قصد دارد تا ضمن بررسی این سازگاری ها تاثیر سن را به عنوان یک عامل رشدی بر آنها ارزیابی کند. به این منظور، 96 آزمودنی پسر () در سه دامنه سنی 8 تا 10 سال، 12 تا 14 سال و 17 تا 19 سال انتخاب و در هر گروه به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم بندی شدند. میانگین و انحراف استاندارد سن، قد و وزن در گروه کودکان 8.83±0.5 سال، 1.3±0.1 متر، 34.1±2.8 کیلوگرم و نوجوانان 12.5±0.5 سال، 1.5±1.1 متر، 40.5±6.3 کیلوگرم و جوانان 16.3±0.6 سال، 1.7±1 متر، 59.6±4.8 کیلوگرم بود. برنامه تمرین شامل تمرینات استقامتی، قدرتی و انعطاف پذیری به صورت 3 جلسه تمرین در هفته اجرا شد. چابکی، سرعت حرکت، توان انفجاری، هماهنگی، استقامت عضلانی، تعادل، استقامت قلبی- تنفسی و انعطاف پذیری قبل و بعد از 12 هفته برنامه تمرینی در آزمودنی ها اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل میانگین تغییرات داده ها با استفاده از تحلیل واریانس یک سویه با آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری (p£0.05) انجام شد. یافته اصلی این تحقیق عدم تاثیر سن بر پاسخ کاهش وزن و درصد چربی به فعالیت ورزشی است؛ اما در هر سه گروه، کاهش معنی دار پیش تا پس آزمون مقادیر درصد چربی بدن مشاهده شد. تغییرات چابکی، هماهنگی، پرش سارجنت، پرتاب توپ طبی، شنای تعدیل شده، استقامت قلبی – تنفسی در گروه های تجربی معنادار است، اما در بین گروه ها اختلاف معنی داری وجود ندارد (p>0.05). از سوی دیگر، بین تغییرات ناشی از تمرین در قدرت انفجاری اندام تحتانی (آزمون پرش جفت)، دوی سرعت، بالا کشیدن شانه ها و استقامت عضلات شکم در بین گروه ها تفاوت معنی داری مشاهده شد (p<0.05). نتایج تحقیق نشان داد که افزایش این متغیر ها در کودکان بیش از نوجوانان و جوانان است.